ความรู้สึกของเด็กดอยเรียนวิชา การสื่อข่าวเบื้องต้น

ความรู้สึกของเด็กดอยเรียนวิชา การสื่อข่าวเบื้องต้น

วิชาการสื่อข่าวเบื้องต้น เป็นอีกวิชาหนึ่งซึ่งจัดอยู่ในหลักสูตรของโปรแกรมวิชานิเทศศาสตร์ จากความรู้สึกที่ได้เรียนวิชานี้แล้วถ้าถามผมว่ายากไหม ผมขอตอบเลยว่าสำหรับผมแล้วยากพอสมควร ที่ตอบว่ายากก็เพราะงานที่ส่งอาจารย์ได้คะแนนน้อยมากคงเป็นเพราะคุณภาพงานไม่ดีพอ อาจเป็นเพราะผมมีพื้นฐานที่ไม่เหมือคนอื่นหรือไม่เท่าคนอื่นหรือเปล่า เช่นความเข้าใจมากน้อย ในเรื่องของภาษาหรือเปล่า แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่เหมือนคนอื่น นั่นคือผมเป็นคนดอย แต่ทุกคนก็เรียนเหมือนกันหมด คำถามนี้ผมยังถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาและยังอยู่ในใจผมเสมอ

การเรียนการสอนหรือบรรยากาศในห้องเรียน วิชานี้เรียนสนุก ตื่นเต้นทุกคาบ เพราะว่าก่อนเรียนจะต้องเขียนข่าวเด่นประจำสัปดาห์ อาจารย์จะแนะนำสื่อใหม่ๆให้เรารู้จักรวมถึงวิธีการใช้สื่อ และให้ออกปฏิบัติ สื่อข่าวนอกสถานที่จริง เมื่อตอนออกไปสื่อข่าวนอกสถานที่ ผมมีความรู้สึกว่า เหมือนเป็นนักข่าวเลยก็ว่าได้

วิชานี้ มีอยู่ 2 ครั้งที่ผมไม่สามารถมาเรียนได้ เพราะว่าแม่ไม่สบายต้องเข้าโรงพยาบาลเพื่อทำการผ่าตัด แต่ทุกครั้งที่ผมไม่มาเรียนผมจะเขียนใบลาส่งอาจารย์ ถ้าผมไม่มีความจำเป็นจริงๆ ผมจะไม่กล้าขาดเรียนเลย ขาดวันหนึ่งเท่ากับ เสียคะแนนไป 2 คะแนน ยิ่งแล้วใหญ่ผมเป็นเด็กดอย ต้องเรียนรู้มากกว่าเพื่อนเป็น 2 เท่า

เมื่อเรียนวิชานี้แล้วได้อะไรบ้าง ผมรู้สึกได้ด้วยตัวของผมเองเพราะเห็นพฤติกรรมของตัวเอง ที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เมื่อก่อนถามว่าดูข่าว ฟังข่าวบ้างไหม ก็มีบ้างถ้าข่าวนั้นน่าสนใจสะดุดหู สะดุดตา แต่ตอนนี้ไม่ใช่ครับ ก่อนนอน ตื่นนอน เวลาว่าง สื่อขวางหน้าผมต้องรู้ให้ได้ว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง นี่คือสิ่งที่ผมภูมิใจและได้รับในรายวิชานี้ สิ่งที่ผมได้รับในวันนี้ ผมต้องขอขอบพระคุณอาจารย์เป็นอย่างมากที่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมผมได้

เป้าหมายในการเรียนนิเทศศาสตร์

เป้าหมายในการเรียนนิเทศศาสตร์
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเมื่อมีคนถามผมว่า สิ่งที่ชอบคืออะไรและเมื่อมีเวลาว่างผมจะทำอะไร ผมจะเล่าให้เขาฟังว่า นี่ก็เป็นสิ่งที่จะนำผมมาสู่วิชานิเทศศาสตร์ เมื่อตอนผมเป็นเด็กจนถึงปัจจุบัน ผมเป็นคนชอบให้คนอื่นเล่านิทานให้ฟัง ดูหนัง ฟังเพลง ชอบคิดจินตนาการ ทุกวันนี้ก็ยังเป็นเหมือนเดิม เพราะความใฝ่ฝันของผมอยากเป็นผู้กำกับหนัง อยากมีผลงานเป็นของตัวเอง ยิ่งเจอวิชาไหนที่เกี่ยวข้องโดยตรง ทำให้ผมชอบเป็นพิเศษ แต่ทุกวิชาที่เรียนก็สำคัญเท่าๆกัน เพียงแค่ว่าความชอบไม่เหมือนกันเท่านั้น ดังนั้นหากผมจบนิเทศศาสตร์ไปแล้ว ผมคิดว่าสักวันผมจะต้องได้ทำงานที่เกี่ยวกับด้านนี้อย่างแน่นอน ไม่ว่างานนั้นจะเล็กหรือใหญ่ ผมก็จะทำอย่างความภาคภูมิใจที่ได้ทำ

ทำอะไรบ้าง ในวันแม่แห่งชาติ

วันแม่แห่งชาติประจำปี 2552
วันแม่แห่งชาติจะมาถึงแล้ว วันเวลามันบอกความรู้สึกก็เกิดขึ้น ทุกปีผมจะตื่นเต้นกับเรื่องนี้มากว่า ปีนี้ผมจะทำให้แม่ภูมิใจเป็นเศษอย่างไร ทั้งๆที่ทุกๆวันเราก็สามารถทำดีได้ 12 สิงหาคม 2552 ผมตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกาย กลับมาทำธุระส่วนตัวพร้อมทานข้าว หลังจากนั้น ผมก็ชวนน้องในหอไปเที่ยววัดป่าดอยพระบาท พอไปถึงก็ให้อาหารปลาต่อมาผมและน้องก็ช่วยกันทำความสะอาดบริเวณที่ประทับของรอยพระพุทธบาท จนถึงเที่ยง หลังจากนั้นก็กลับหอ วันนี้ผมได้โทรหาแม่แม่แสดงความรักความเป็นห่วงแล้วก็บอกรักแม่ ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันหยุด ก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่ดีเนื่องจากบ้านไกล ทุกปีเมื่อวันนี้ ผมถือว่าเป็นวันพิเศษที่สุดไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน ผมจะต้องได้คุยกับแม่ และได้แสดงความรักความรู้สึกออกมาให้แม่เสมอ

*ทักทาย*

สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับสู่ บทความแรกของผมนะครับ วันนี้เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งสำหรับผม
นั่นก็คือผมมีblog เป็นครั้งแรกแล้วครับ อยากให้ทุกท่านที่เข้าชมblog ช่วยเม้นให้ด้วยนะครับ